SEIKO

ONS VERHAAL

Kintaro Hattori

Op de leeftijd van 21 opende Kintaro Hattori in het centrum van Tokyo een winkel waar klokken werden gerepareerd. Na een bescheiden begin groeide de zaak binnen een paar jaar uit tot een toonaangevende fabriek waar ook klokken werden geproduceerd. De snelle groei stelde hoge eisen aan Kintaro's vakmanschap en energie. Maar het bracht hem ook de visie dat zijn bedrijf en producten "Always one step ahead of the rest" moesten zijn.

Momenteel wordt Seiko geleid door de achterkleinzoon van Kintaro. Maar zijn visie is nog steeds het leidende devies voor 's werelds innovatiefste horlogemaker.

1881 - 1899

(links) K. Hattori's pand in Ginza (Tokyo), 1895 - (rechts) De Seikosha fabriek, opgericht in 1892

Van reparatie naar fabricage

Kintaro Hattori begint zijn bedrijf in 1881 in Tokyo (de wijk Ginza). Hij begon als een bescheiden klokkenreparateur, maar zijn ambities lagen veel hoger. Het was zijn droom om de beste uurwerkfabrikant van Japan te worden. In 1892 opende hij zijn eerste fabriek, die hij heel toepasselijk Seiko-sha (het huis van precisie) noemde. Hier begon de indrukwekkende reis, die leidde van het monteren van grote klokken tot de productie van de eerste wandklok. Niet lang daarna - in 1895 - gevolgd door het eerste zakhorloge. En de eerste wekker in 1899. Tijdens zijn reis vergaarde Kintaro expertise. Hij leidde ingenieurs op, investeerde in automatisering en haalde de kennis in huis waarvan hij wist dat die nodig was om 'de rest' altijd een stap voor te kunnen blijven.

De Time Keeper, Japans' eerste zakhorloge, 1895

Seikosha's eerste wekker, 1899

Het door Kintaro Hattori gebouwde opleidingsinstituut van Seikosha

1900 - 1924

Kintaro's bedrijf groeide snel, mede omdat de Japanse markt tijdens het Meiji tijdperk aanzienlijk werd uitgebreid. Kintaro investeerde continue in mensen, materiaal en faciliteiten. Daardoor was hij in staat om Japans' eerste polshorloge te produceren: de Laurel. En heel belangrijk, de Laurel was opgebouwd uit componenten die voornamelijk in eigen beheer waren geproduceerd, inclusief de hoofdveer, de wijzers en de schitterende wijzerplaten van emaille. Jaar na jaar wist Kintaro zijn dromen om te zetten in tastbare resultaten. De groei van het bedrijf kwam tot een abrupt einde tijdens de Grote Kanto aardbeving in 1923, waarbij de kantoren en fabrieken van Seikosha volledig verwoest werden. Circa 1500 horloges en klokken werden door de brand na de aardbeving verteerd. Zodra Kintaro nieuwe - tijdelijke - voorzieningen had laten neerzetten, plaatste hij een advertentie waarin hij toezegde alle verwoeste uurwerken te zullen vervangen. Het was een daad van onverhulde edelmoedigheid waarmee het bedrijf de harten van het publiek won.

Opvallend genoeg wist Kintaro binnen een jaar na de ramp een nieuw horloge te produceren. Waarbij hij gebruik maakte van een prototype dat op miraculeuze wijze de ramp had overleefd. Omdat hij wellicht besefte - zeker weten doen we het niet - dat dit volledig nieuwe horloge het boegbeeld was van een nieuwe start van het bedrijf, gaf hij het de naam Seiko. Het was de allereerste keer dat deze naam werd gebruikt.

De Seikosha fabriek, 1920

Toegenomen automatisering bij Seikosha, 1908

(links) De Laurel, Japans' eerste polshorloge, 1913 - (rechts) De advertentie waarin gratis vervanging werd aangeboden van alle tijdens de Kanto aardbeving verwoeste uurwerken, 1923

1925 - heden

Kintaro's bedrijf wist zich weer op te richten en in 1932 werden de bedrijfskantoren verplaatst naar een nieuw gebouw in de Ginza wijk van Tokyo. Het gebouw en de torenklok vormen vandaag de dag nog steeds een herkenbaar baken in het stadsbeeld. Na de dood van Kintaro in 1934, ging de leiding van het bedrijf over naar zijn zoon. En het bedrijf bleef groeien, waarbij er in heel Japan productiefaciliteiten werden geopend. Aan het begin van de jaren 60 van de vorige eeuw wonnen Seiko's mechanische polshorloges alle chronometer-competities in Japan en begon het bedrijf buiten de Japanse grenzen te kijken. Geneva Observatory accepteerde Seiko's aanmeldingen voor de competities en, in 1968, wist Seiko de prestigieuze hoofdprijs te winnen. Met een nooit eerder vertoonde voorsprong op de concurrentie. Het bezorgde Seiko een plek op het hoofdpodium in de horlogewereld.

In de nimmer aflatende zoektocht naar de hoogst mogelijke precisie, was Seiko sinds 1950 bezig geweest met het ontwikkelen van quartz gestuurde uurwerken.  Waarbij in 1958 een cruciale doorbraak werd gerealiseerd met de ontwikkeling van een quartz klok voor de Japanse omroep. Echter, er moest nog veel gebeuren voor er een rendabel quartz polshorloge zou kunnen worden geproduceerd. Daarvoor waren baanbrekende ontwikkelingen nodig op het gebied van elektrische-, elektronische- en microtechnieken. Op 25 december 1969 was het zo ver. Seiko toonde de wereld het eerste quartz polshorloge: de Astron Quartz. Een horloge dat een nieuwe industriestandaard in de horlogewereld neerzette. Nadat Seiko enkele jaren later de patenten vrijgaf, nam vrijwel iedere horlogefabrikant de door Seiko gecreëerde technologie over.

De quartz klok voor de omroep, 1958

Eerste prijs in Geneva Observatory Competition, 1968

Astron, 's werelds eerste quartz horloge, 1969

Astron GPS Solar, 's werelds eerste GPS solar horloge, 2012

Sindsdien vervult Seiko een leidende rol op het gebied van elektronische en mechanische horloges. Waarbij er door de jaren heen een continue stroom van innovatieve, duurzame en bruikbare horloges werd gelanceerd. Waaronder Kinetic in 1988 en Spring Drive in 1999.

Seiko's recentste - in 2012 - geïntroduceerde innovatie is Seiko Astron GPS Solar. Een volledig autonome horlogetechnologie die de grenzen opnieuw wist te verleggen en die absoluut een trotse glimlach aan Kintaro Hattori ontlokt zou hebben. Een GPS-horloge dat dankzij ultra-efficiënte energiemanagement volledig op de energie van licht kan draaien en dat overal ter wereld exact de juiste tijd kan weergeven. Na één simpele druk op de knop. Hiermee was Seiko opnieuw one step ahead of the rest.